Ja po prostu chcę tu żyć

Na liście obecności jest ich 27. Takiego składu na cotygodniowych sobotnich lekcjach w salce przy polskim kościele w Bristolu jednak nie pamiętają. – To nas jest aż tylu? To dlaczego pani nam wcześniej nic nie powiedziała? Byłoby weselej! – śmieją się zagadując wychowawczynię Barbarę Everet. Ona uczy w kilku bristolskich szkołach, a także na Uniwersytecie w Bath. Oni mają między 14 a 17 lat i jasno sprecyzowane plany na życie. – We wrześniu minie rok jak jestem w Bristolu. Na początku ciężko mi się było zaaklimatyzować, bo wszystko było dla mnie nowe. Z czasem zacząłem poznawać obyczaje, zasady i kulturę tego kraju. I, co najważniejsze, język. Dziś nie jest już obco, bo wiem, że Anglia jest przepustką do sukcesu dla mnie i dla mojej przyszłej rodziny. To idealny kraj na zrobienie kariery. Ja po prostu chcę tu żyć – mówi Maciej Biernacki, rówieśnik Miłosza. Siostra tego ostatniego, 17 – letnia Patrycja przez pierwszych kilka miesięcy przeżywała prawdziwe katusze. –Trafiłam do collegu. Nie rozumiałam ani słowa. Ludzie coś do mnie mówili, a ja tylko oczy w słup i nic. Z czasem jednak światełko w tunelu zmieniło się w jasność i jedynym problemem stało się poranne wstawanie. Ale i do tego można się przyzwyczaić. Jeżeli mamy możliwość otrzymania lepszej edukacji, większe perspektywy na życie i szansę na bycie kimś, dlaczego tego nie wykorzystać? Świat się przed nami otwiera. Nie można mu zamknąć drzwi przed nosem – mówi pewnie. Tego samego zdania jest Maciej Piłasiewicz. 14 – latek, najmłodszy w grupie. Znajomi z klasy ochrzcili go “Filozofem”, bo jak się rozgada o życiu, to nie wie kiedy skończyć. Bardzo go lubią. – Chciałbym być psychologiem albo psychoterapeutą. Wiem, że z tym zawodem wiąże się pewne niebezpieczeństwo, bo trzeba być silnie odpornym psychicznie na wszystkie problemy, którymi obarcząją pacjenci, ale ja kocham to robić. Poza tym fascynuje mnie ludzki mózg, zasada jego działania, nieograniczone wręcz możliwości. To w naturze najpotężniejsza broń, trzeba tylko wiedzieć w jaki sposób jej użyć – mówi.

Rząd polski jest słaby

Potrafią się wypowiedzieć na wiele tematów, jednak najbardziej palącym problemem jest dla nich poziom polskiej polityki. A w zasadzie polityków. – Przed wyjazdem do Anglii patrzyliśmy na polskie serwisy informacyjne zupełnie normalnie. Kłótnie, utarczki słowne, przepychanki czy kolejne afery polityków były dla nas codziennością. Teraz, gdy widzimy Polskę jakby z boku, nabieramy pewnego dystansu. Przestajemy rozumieć, jak można się kłócić o tak błahe rzeczy jak mundurki w szkołach czy zakaz noszenia telefonów komórkowych. Przyjechaliśmy tu, bo chcieliśmy także i tego uniknąć. W kraju, w którym zasady rządzenia odbiegają od ogólnie przyjętych europejskich norm nie da się normalnie żyć. O zrobieniu kariery bez znajomości nie wspominając – mówią zgodnie.

W ich spojrzeniach dostrzec można odwagę, chęć pokazania światu, że oni także potrafią. Że choć są jeszcze młodzi, to w dorosły sposób patrzą na wszystko to, co się wokół nich dzieje. Na wszystko to, co ich otacza. I także na wszystko to, na co mogą w przyszłości mieć jeszcze wpływ. Szkoła jest w ich życiu kolejnym szczeblem poznawania mechanizmów rządzących dzisiejszym światem. Barbara Everett nie musi im tego tłumaczyć. Oni wiedzą o tym doskonale, i to od dawna. - Polska szkoła tu, w Anglii, musi być otwarta na różne warianty. Wiadomo, że jeżeli zajęcia odbywają się tylko raz w tygodniu w soboty przez trzy godziny, trudno jest opracować jeden konkretny program. Trzeba więc znaleźć złoty środek, tak aby te dzieci, które dopiero co przyjechały z Polski i te, które są urodzone tutaj, czuły się w tej szkole dobrze, robiły postępy w nauce, nawiązywały przyjaźnie i rozwijały swoje zainteresowania. Jeśli nadal będzie nam się udawało utrzymywać nauczanie na takim poziomie jak teraz, możemy być z siebie i naszych wychowanków dumni – kwituje Everett.

ARTUR RYNKIEWICZ arynkiewicz@yahoo.co.uk