Miał problemy w szkole i jako czternastoletni chłopak ostatecznie ją porzucił, wstępując do wędrownej trupy Boba Pendera. Odbył z nią dwuletnie tournee po Stanach. Wkrótce po powrocie do Anglii występował w komediach muzycznych, potem jednak postanowił wrócić za Ocean. Tam karierę rozpoczął od występów w teatrze ”The Muny” w St. Louis, Missouri. Następnie przeniósł się na nowojorski Broadway, by wreszcie w 1931 r. wylądować w Hollywood – i wtedy zrodził się Cary Grant.

W Mieście Snów podpisał 5-letni kontrakt z Paramount i rozpoczął od grywania w lekkich komediach: The Awful Truth z Iren Dunn, Bringing Up Baby  oraz Sylvia Scarlett – oba z Katharine Hepburn, Arsenic and Old Lace z Priscillą Lane.

W 1934 r. ożenił się po raz pierwszy, z Virginią Cherill, którą kinomani doskonale pamiętają z przejmującej roli niewidomej kwiaciarki z filmu Charlie’go Chaplina City Lights. W niewiele ponad rok później małżeństwo rozpadło się. Już w latach 30-tych pojawiły się plotki, że Grant jest biseksualny. On jednak do końca życia tym oskarżeniom zaprzeczał.

Na wyżyny aktorskiego kunsztu wspiął się w filmie Philadelphia Story z James’em Stewartem i Hepburn. Całą gażę za tę role przekazał armii i społeczeństwu brytyjskiemu, podczas zmagań z hitlerowską Luftwaffe w 1940 r. Obsadzono go też w dramatach: Only Angels Have Wings,i wojenym Destination Tokyo. Później jednak miał kilka słabych lat. Rozbłysnął ponownie, gdy nawiązał współpracę z Alfredem Hitchcockiem. Filmy, które razem stworzyli to: Suspicion, Notorious z Ingrid Bergman, To Catch a Thief , i słynny (mój ulubiony, by the way J) North by Northwest. W 1941 r. Grant został nominowany do Oscara za rolę w filmie Penny Serenade. Nagroda przypadła jednak Gary Cooperowi.

W 1942 r. otrzymał obywatelstwo amerykańskie – przybierając już formalnie nazwisko Cary Grant. W tym samym roku poślubił Barbarę Hutton, wywodzącą się z rodziny milionerów – Woolworth’ów. Związek szybko ochrzczony przez prasę “Cash and Cary” zakończył się po 3 latach.

W 1944 r. ponownie nominowano go za kreację w None But The Lonely Heart. Wielokrotnie wspominał tę rolę jako ulubioną. Oscara tym razem zgarnął Bing Crosby. W 1949 r. ponownie stanął na slubnym kobiercu, a jego wybranka została aktorka Betsy Drake. Małżeństwo zaczęło kruszyć się po ok. 10 latach i skończyło rozwodem w 1962 r. Być może przyczynił się do tego romans z Sophią Loren, którą Cary poznał na planie filmu The Pride and The Passion.

W 1965 r. ożenił się z aktorką Diane Cannon, młodszą od Granta o 33 lata. Urodziła mu jego jedyne dziecko – córkę Jennifer Grant. Małżeństwo to, podobnie jak wcześniejsze, szybko się rozpadło.

Grant powoli ograniczał swoje występy. A mało brakowało, żeby to on został (wg planów Iana Fleminga) agentem 007. Dopiero jego odmowa spowodowała zaproponowaniem tej roli mało znanemu szkockiemu kulturyście Connery’emu. Ostatnim obrazem, w którym zagrał była komedia romantyczna Walk Don’t Run.

W 1970 r. wreszcie doczekał się Oscara – Akademia przyznała mu go za całokształt twórczości. Grant założył też własną firmę producencką Grantley Productions. W 1966 roku został dyrektorem firmy kosmetycznej Fabergé, produkującej m.in. męskie wody toaletowe Brut. Jasno deklarował się jako zwolennik Partii Republikańskiej i wielokrotnie ja wspierał.

W 1981 r. po raz ostatni wstąpił w stan małżeński, z młodszą o 47 lat Barbarą Harris. Była z nim do końca. Wielki Cary zmarł niemalże na scenie na zawał serca 29 listopada 1986 r. , podczas prób do spektaklu w  teatrze w Davenport, Iowa.

W 2001 r. rodzinny Bristol wystawił aktorowi pomnik na Millenium Square. W listopadzie 2004 r. Premier Magazine ogłosił go największym aktorem wszechczasów.

Rafi Skórniewski