|
Przeglądam sobie informacje o wynikach wyborów i frekwencji wyborczej w mieście Bristol i oto co czytam: "Jeśli wierzyć szacunkom połączonego raportu władz lokalnych Bristolu i South Glos oraz Anglo - Polish Society, określających liczbę polskich imigrantów w rejonie Bristolu na 15000 osób i zakładając, że co najmniej 80% z nich posiada prawa wyborcze, chęć wzięcia udziału w wyborach zadeklarowało jedynie 11,6%, z czego jeszcze mniej (9,7%) stawiło się do urn. Na tle rekordowo wysokiej średniej frekwencji w tych wyborach, to wynik bardzo rozczarowujący, ale zarazem chyba spodziewany". Pal licho procenty – zastanawia mnie natomiast jedno sformulowanie – „wynik bardzo rozczarowujący ale zarazem chyba spodziewany”
John Wayne miał ponoć taką przypadłość że nie potrafił robić dwóch rzeczy w tym samym momencie – jak żuł gumę to spadał ze schodów. Tak czy siak miał zdecydowanie lepiej niż ja – bo wychodzi na to że ja nie potrafię nic i jestem osobą bezradną życiowo jedynie. A tak! Bo tak swego czasu Prezydent RP raczył nazwać emigrację polską w Wielkiej Brytanii a uczynił to podczas spotkania z premierem Wielkiej Brytanii właśnie. Oczywiście zrobił się mały szumek, całą winę zwalono na biednego tłumacza, Prezydentowi uszło na sucho a na koniec okazało się że jedynym gorącym poplecznikiem polskiej emigracji został się Tony Blair. Obcokrajowiec a nie rodak jak Prezydent – to gwoli przypomnienia. A potem przyszły wybory i politycy rzucili się stadnie żebrać o głosy tych bezradnych życiowo co to zamiast polec z honorem przed urzedem pracy w ojczyznie pojechali sprzątać hotele albo pełnić funkcje kierownicze na wyspach (stanowisko i rodzaj kariery zależy od stopnia bezradności emigranta rzecz jasna – im wyzej tym chyba bardziej bezradny). Telewizje z Dalekiego Kraju z dumą pokazywały kolejki frajerów moknących na deszczu żeby zagłosowac a Grupą Operacyjną przypomniała przy okazji kandydatom na wodzów narodu czemu to nie jeżdżą na emigracje właśnie – ano temu, bo żeby zmywać gary trzeba mieć kwalifikacje a od samego klapania ozorem jeszcze żaden rondel nie zalśnił czystością. Uogólnianie jest sprawa paskudną i durną. Każdy z nas radzi sobie jak może, sięga gdzie się da i robi to na co go stać. Tak powinno być a specjalistom od dobrych rad wara od tego. Bo to wcale nie jest tak że jest łatwo. Wcale nie jest tak że jest wesoło. I wcale nie jest prawdą to że homo sapiens zawsze kroczy wyprostowany bo niby wyprostował się już dawno i tak mu zostało. Guzik tam! Życie tak często daje w kość że trudno nam zachowywać optymistyczny pion i siłą rzeczy trzeba się czasami zgiąć. Chociaż, z drugiej strony, powiadają ponoć że życie jest piękne. I powiadają jeszcze że w życiu liczy się tylko ta jedna, jedyna rzecz i że to ona stanowi o jego sensie. Problem w tym że każdy sam sobie musi wykombinować cóż to takiego jest. Ale jest tez pewien świetny, życiowy sposób na rozwiązanie sporej liczby życiowych problemów. Sposób idealny wręcz bo połączony z błyskawiczną kuracją odchudzającą – a któż nie chciałby być wiotki i smukly co? Otóż, jest to naukowo udowodnione, że mamy szanse tracić sto piećdziesiąt kalorii na godzinę waląc glową w mur! A zatem, niech wszyscy ci oni kapitanowie komisji śledczych, szefowie klubów i kółek, ministrowie oraz ich opasłe małżonki i wymalowane konkubiny hukną się glową w mur i wyszczupleją przy okazji. A bezradnego życiowo niech zostawią jego własnemu losowi. Wiem na co mnie stać, wiem czego nie umiem i wiem, ze sam sobie potrafie spartolić życie. I nie potrzebuję do tego wcale pomocy premiera czy innego przewodniczącego. PS. A zaraz po wyborach dostałem sms-a od przyjaciela z Dalekiego Kraju. „Wracaj bo teraz to już będzie tylko dobrobyt!" – napisał. Śmiałem się długo i szczerze. |
