|
Profesor Tutka, bohater opowiadań Jerzego Szaniawskiego,to człowiek mądry i uczony, charakteryzujący się specyficznym poczuciem humoru i sporym dystansem do życia. Pamiętam takie opowiadanko: zapytano kiedyś profesora, który z instrumentów muzycznych robi na nim największe wrażenie. On zaś, w ramach odpowiedzi,zagaił opowieść o pewnym rejsie z Genui do Aleksandrii, którego był uczestnikiem. Statek wycieczkowy, oprócz różnych innych atrakcji, wyposażony był też w salę koncertową. W jednej kajucie zgromadzeni byli fani i fortepian, na którym brzdąkał jakiś wirtuoz. Nagle, w trakcie koncertu, na morzu wybuchł straszny sztorm, statkiem poczęło rzucać na boki, a fortepian urwał się z uwięzi i zaczął jeździć w rozmaitych kierunkach taranując publiczność.
Przerażeni melomani kryli się po kątach unikając oszalałego przedmiotu. Grozę sytuacji spotęgowała jeszcze awaria oświetlenia i to, że drzwi wejściowe zablokowały się w niepojęty sposób. Profesor Tutka twierdzi więc do dziś, że instrumentem, który robi na nim największe wrażenie jest fortepian właśnie. Osobiście nie miałem nigdy żadnych przykrych doświadczeń ze sprzętami klawiszowymi, ale za to pamiętam pewne Walentynki, które dały mi nieźle w kość. Dwa lata temu pracowałem jako night porter w hoteliku w Winterbourne niedaleko Bristolu. Hotelik, siłą rzeczy, posiadał salę restauracyjną, w której dochodziło do biesiad i nasiadówek towarzyskich. Z okazji Dnia Walentego kilkanaście zakochanych na zabój par obrzucało się tam w miłosnym szale konfetti i jakimś błyszczącym paskudztwem w kształcie serduszek. A ja potem przez pół nocy, na klęczkach, klnąc w żywe kamienie, zbierałem sobie te serduszka z restauracyjnej podłogi. Trzeba wam bowiem wiedzieć, że złośliwy producent wykonał je z materiału, który za cholerę nie dawał się zamiatać w tradycyjny sposób. Ale błyszczał za to wspaniale. A w temacie wspomnień mogę pójść jeszcze dalej. Otóż tegoroczne Walentynki spędziłem sobie samotnie w chacie, na trzeźwo (niebywałe!), i do tego oglądając, późną wieczorową porą, dzieło kinematografii węgierskiej pod nieznanym mi tytułem. Dobra klima, naprawdę! Ileż to jest rzeczy na świecie, których do tej pory jeszcze nie spróbowaliśmy! Niechaj to będzie film obyczajowy z węgierskimi dialogami na ten przykład. Albo gra na fortepianie. Albo podróż statkiem. Albo przyjaźń dozgonna. Albo prawdziwa miłość. Albo alkohol. Radosław Purski |
