Brzozzi był kierownikiem wycieczki, więc to on opracował plan dotarcia do Astorii. Tak więc z Victoria Coach Station musieliśmy przejść do metra i stamtąd dwoma pociągami udało się nam dojechać na miejsce. Brzozzi założył, że będziemy mieli dużo wolnego czasu i zabrał do Londynu list do wysłania. Niestety okazało się, że znalezienie skrzynki pocztowej to nie taka prosta sprawa i zajęło mu to więcej niż myślał. Jednak ponieważ do Astorii zaczęli wpuszczać o godz. 19:00, jeszcze zdążyliśmy się posilić w jakiejś chińskiej knajpie.

Najpierw weszliśmy na salę główną z której dojrzeliśmy, że na górze są miejsca siedzące, gdzie udaliśmy się, pokonując szereg wijących się korytarzy. Zajęliśmy malutki stoliczek dla dwóch osób i gejom siedzenie przy nim na pewno się podoba, bo nie było szans, żeby się nie dotykać przynajmniej nogami. Kupiliśmy napoje chłodzące, jako że nieco się zmęczyliśmy tym chodzeniem, i punktualnie o godz. 20:00 rozpoczął sie koncert. Jako support zagrał nieznany mi zespół, ale przez 45 minut grali bardzo intrygująco i nie najgorzej mieszaninę rocka i post-punk rocka. Później dowiedziałem się, że zespól nazywał się Nozzle a na gitarze grał Dave Blomberg, o którym za chwilę jeszcze wspomnę.

Zaczęli od utworu “Rumour & Rapture (1650)”, pochodzącego z ich najnowszej EP-ki “BD3”. Z tej EP-ki zagrali wszystkie piosenki, czyli tytułową “BD3” i “Caslen”. Jako drugi utwór wykonali “Space”, z dobrze mi znanego albumu “Raw Melody Man” z 1991 roku. Z tego samego albumu zagrali jeszcze “Vagabonds”, na bis “Purity” i jako ostatni utwór zabrzmiał “Get Me Out”. Koncert w połowie wypełniały utwory pochodzące ze starych płyt i w połowie z ostatnich. Mi osobiście najbardziej przypadły do gustu te pierwsze, zwłaszcza z mojej ulubionej płyty “Thunder & Consolation”. To chyba ich najlepszy album i nie bez powodu wśród bisów znalazły się kompozycje “Whitecoats” i “125mph” a wcześniej piękna balladka “Ballad of Bodmin Pill”, właśnie z “Thunder...”.

Dla tych, którzy nie znają kapeli, należy sie kilka słów informacji. Otóż New Model Army powstał w 1980 roku w Bradford. Jest to zespół rockowy, ale ze względu na polityczne teksty i etykę klasy robotniczej, klasyfikowany jako punk-rockowy. Pierwsza płyta, singiel “Bittersweet” ukazał się w marcu 1983 roku. Miesiąc później ujrzał światło dzienne ich pierwszy album “Vengeance – The Independent Story”. Od tego czasu grupę określano bardzo różnie, m.in. że oprócz punk-rocka grają też folk rock, indie rock, gothic rock a nawet metal. W rzeczywistości to grupa rockowa w której repertuarze mamy do czynienia z różnymi gatunkami muzycznymi, ale teksty zawsze są bardzo poetyckie i często zawierają jakieś przesłanie dla ludzkości, jak np. w utworze “51st Estate”, w którym zespół śpiewa o amerykańskim imperialiźmie. Justin Sullivan, kompozytor większości materiału, przy opracowywaniu słów do swoich utworów, bardzo często korzystał z pomocy brytyjskiego artysty, pisarza i poety – Jollza Denby’ego. Jollz jest również odpowiedzialny za charakterystyczny image zespołu. To właśnie on projektował okładki płyt, merchandise, t-shirts, itp. Obecnie NMA uważa się bardziej za organizację niż za zespół, stąd niska działalność koncertowa i nagraniowa.

Już bez kłopotów trafiliśmy z powrotem na Victoria Coach Station i o godz. 23:30 odjechaliśmy luksusowym autokarem National Express do Bristolu.

Przy okazji pobytu w Londynie dowiedziałem się o koncercie Rogera Watersa w Londynie. W internecie wyszukałem, że w maju artysta da trzy koncerty: 7 w M.E.N. Arena w Machesterze, 8 w NEC Arena w Birmingham i 11 w Earls Court w Londynie. Na koncertach zostanie w całości wykonana “The Dark Side of the Moon”, chyba jedna z najważniejszych płyt wszechczasów. Ja jadę, tylko jeszcze nie wiem czy do Londynu, czy do Birmingham.