Troche się martwiłem tym, że w dniu koncertu mam w college’u zajęcia z academic skills, które sie kończą o godz. 21:00, ale miałem nadzieję, że przed Budgie ktoś zagra i tak też się stało. Wcześniej umówilem się jeszcze ze swoim kumplem Remi, który na nieszczęście kończyl pracę o tej samej godzinie co ja swoje lekcje w college’u. Jednak cieszyłem się z tego, że w ogóle ktoś będzie i że na koncert nie idę sam. W Bierkeller byłem kilka minut po 21:00 i zdążyłem się tylko nieco rozejrzeć po sali i już zabrzmiały pierwsze dźwięki. Jezu, aż mi ciarki przeszły po plecach. Z początku myślałem, że mam do czynienia z jakimś nowym, młodszym wokalistą, świetnie naśladującym Shelley’a, ale podszedłem bliżej i z niedowierzaniem stwierdziłem że to On, Burke we własnej postaci. Nieduży facecik z ogromnymi dłońmi, dużymi stopami i wysokim głosem. Jak on to robi, że w wieku 56 lat wygląda tak świetnie???

Budgie byli w Polsce dwa razy, w 1982 i 2004 roku. W 1982 był stan wojenny a ja w samym środku tego bagna, tzn. byłem w wojsku, a w 2004 informacja o koncercie po prostu do mnie nie dotarła. Tak więc słyszę na żywo dźwięki, które mi są tak bliskie. Odżyły wspomnienia z lat młodzieńczych, wróciła muzyka z płyt Budgie, które były dla nas, fanów dobrego hard rocka, jak relikwie. Dla porządku dodam, że taka jedna płyta kosztowała połowę mojej miesięcznej wypłaty. Może właśnie to jest powodem innego podejścia do muzyki mojego pokolenia i współczesnej młodzieży?

Budgie wystąpił w nieco odmłodzonym składzie: Burke Shelley (od początku w zespole) – vocals & bass guitar, Steve Williams (w zespole od 1975) – drums, Simon Lees (w zespole od 2002) – guitars & vocals. Nie będę tutaj przytaczać tytułów utworów, które zabrzmiały ze sceny, bo pewnie i tak nikomu nic nie powiedzą. W każdym bądź razie zespół wykonał swoje wszystkie najsłynnejsze utwory oprócz „Parents”. Remik mnie tylko zapytał, „grali już „Parents” i „Breadfan”?” Ja mu na to, „jeszcze nie”, ale po pierwszych kilku taktach powiedzialem – „masz „Breadfan””. To było na bis, czyli fantastyczna, wydłużona wersja „Breadfan” ze świetną gitarową solówką Simona.

Publiczność w różnym wieku, od dwudziestolatków, po poważnych starszych panów. Niektórzy z nich, resztkami swoich długich włosów oddawali się muzycznej ekstazie, kiwając energicznie głowami w górę i w dół. Piękny i wzruszający to widok. Życzę każdemu z Was tyle energii i miłości do muzyki w okresie, kiedy będziecie mieli po 40 czy 50 lat. Nie zabrakło wśród publiczności pań, co było bardzo miłym akcentem tego koncertu. Zawsze z wielkim szacunkiem patrzę na dziewczyny i kobiety, które prawdziwie kochają muzykę i nigdy nie zapominają o uczcie dla duszy, mimo wielu obowiązków rodzinnych i zawodowych.

Na koniec mała dygresja do Rodaków. Ludzie, marnujecie swoje najlepsze lata siedząc w domu lub bezmyślnie żłopiąc piwo w pubie. Ja wiem że to jest fajne, bo sam to robię od czasu do czasu, ale na Boga! Nie na tym polega życie! Ruszcie swoje tyłki, bo co Wam zostanie ze wspomnień z Waszego bristolskiego epizodu? Wiecie ilu było Polaków na tym koncercie? Trzech, wliczając mnie. Taka ilość jest żenująca i nie mogę tego zrozumieć. Co się z Wami dzieje? 

!!! LINK DO GALERII !!! (nie zapomnijcie wlączyc glośników)